ตอนที่ 44 ซื้อเกวียนวัวแล้ว

ยามที่ฉีหลิ่นเดินออกมาจากโรงรถ ดวงตะวันยังคงลอยค้างอยู่กลางนภากาศ จบสิ้นเร็วกว่าที่คาดไว้มากนัก เขานึกถึงว่าซูหว่านหว่านยังคงเรียนวิชาแพทย์กับอาจารย์หลี่อยู่ที่หอถงเต๋อ จึงสาวเท้าอย่างกระฉับกระเฉงมุ่งหน้าไปยังสถานพยาบาล ในใจพลางลอบคิดคำนวณว่าจะบอกเรื่องตัวรถกับนางในอีกประเดี๋ยว

เมื่อผลักเปิดประตูหอถงเต๋อ ด้านในเงียบสงบยิ่งนัก มีเพียงเด็กรับใช้ในสถานพยาบาลที่กำลังจัดเรียงสมุนไพรอยู่ในห้องด้านใน ส่วนซูหว่านหว่านนั่งอยู่บนม้านั่งยาวริมหน้าต่าง เบื้องหน้านางกางตำราแพทย์เล่มหนาเตอะไว้หนึ่งเล่ม ในมือกุมพู่กันขนสัตว์ด้ามเรียวเล็ก กำลังก้มหน้าก้มตาคัดลอกอะไรกันอย่างตั้งอกตั้งใจ

แสงตะวันสาดส่องผ่านซี่หน้าต่างกระทบร่างของนาง เคลือบปลายเกศาของนางด้วยประกายสีทองอันนุ่มนวล โครงหน้าด้านข้างประณีตงดงาม ขนตายาวดุจพัดด้ามจิ๋วสองเล่ม ขยับไหวแผ่วเบาตามการกะพริบตา ปลายจมูกแดงระเรื่อเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเป็นแนวโค้งงามตา ท่าทางจดจ่อแน่วแน่นั้นชวนให้หวั่นไหวยิ่งนัก