ตอนที่ 41 ชายชราขายวัว

เมื่อเห็นซูหว่านหว่านก้าวเข้าประตูหอถงเต๋อไปแล้ว ฉีหลิ่นก็หมุนตัวมุ่งหน้าไปยังตลาดโคม้าทางทิศตะวันตกของตำบล

ผู้คนในตลาดโคม้ายามฤดูเหมันต์มีไม่มากนัก กลิ่นสาบเฉพาะตัวของสัตว์เลี้ยงฟุ้งกระจายในอากาศ ผสานกับไอหนาวเหน็บหลังหิมะตก เยือกเย็นจนปลายจมูกผู้คนแดงก่ำ เขาเดินทอดสายตามองดูวัวที่ผูกไว้กับหลักไม้ทีละแถว ทว่าหัวคิ้วกลับยิ่งขมวดมุ่นขึ้นทุกที หากมิใช่วัวแก่ที่ฟันสึกกร่อนขนแห้งกรัง ก็เป็นวัวอ่อนแอที่ดูภายนอกกำยำทว่าแววตากลับขุ่นมัวแฝงไอโรคา เดินยังซวนเซ จะเทียมเกวียนไถนาก็ยากลำบาก อย่าว่าแต่จะให้ลากเกวียนพาหว่านหว่านและซูมู่เดินทางไปกลับอย่างเหน็ดเหนื่อยเลย

เขาสะกดอารมณ์ ค่อย ๆ กวาดสายตามองไปจนถึงส่วนลึกสุดของตลาด ครั้นเลี้ยวผ่านหัวมุมที่กองหญ้าแห้งสุมพะเนิน ในที่สุดดวงตาก็พลันเป็นประกาย