ตอนที่ 40 ปรึกษาเรื่องซื้อเกวียนวัว

ยามที่ซูหว่านหว่านเดินออกมาจากบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน หิมะก็เบาบางลงไปบ้างแล้ว เกล็ดหิมะละเอียดยิบตกลงบนปลายเส้นผม ให้ความรู้สึกเย็นเยียบ ฉีหลิ่นคอยเดินตามหลังนางมาเงียบ ๆ ตลอด เมื่อเห็นฝีเท้านางเบาสบาย ทว่าระหว่างคิ้วกลับซ่อนความตึงเครียดที่ยากจะสังเกตเห็นไว้สายหนึ่ง จึงชะลอฝีเท้าลงแล้วเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับนาง

“เมื่อครู่ ต้องขอบใจเจ้ามาก” น้ำเสียงของฉีหลิ่นทุ้มต่ำ แฝงไออุ่นที่ยากจะสังเกตเห็นไว้หลายส่วน “เจ้าสุขุมมาก”

ซูหว่านหว่านเอียงคอมองเขา ใบหน้าด้านข้างของบุรุษผู้นี้มีโครงหน้าคมคายเด่นชัดอยู่ใต้แสงสะท้อนของหิมะ ยามปกติเขาเป็นคนเงียบขรึมพูดน้อย ทว่ายามนี้กลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากปลอบประโลมก่อน นางรู้สึกผ่อนคลายในใจ หัวใจที่เคยแขวนลอยอยู่เมื่อครู่ปล่อยวางลงได้อย่างสิ้นเชิง มุมปากโค้งขึ้นโดยไม่รู้ตัว “เป็นเพราะโชคดีด้วยเจ้าค่ะ รักษาได้ตรงตามอาการพอดี”

“ไม่ใช่โชค” ฉีหลิ่นส่ายหน้า สายตาจับจ้องที่ร่างนาง แฝงความมั่นใจแน่วแน่ชนิดหนึ่ง “เป็นเพราะเจ้ามีความสามารถ”