ตอนที่ 37 ระดูมาครั้งแรก

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปวันแล้ววันเล่า พริบตาเดียวก็ผ่านพ้นไปอีกครึ่งเดือน

สายลมช่วงต้นเหมันต์ทวีความหนาวเหน็บขึ้นทุกวัน ม้วนพัดพาเอาใบไม้แห้งสีเหลืองกรอบซัดเข้ากับซี่หน้าต่าง ส่งเสียงดังซ่า ๆ แม้ในห้องจะจุดเตาถ่านไฟไว้ ทว่าก็มิอาจต้านทานไอหนาวที่ลอดผ่านช่องประตูเข้ามาได้ ซูหว่านหว่านสวมเสื้อนวมผ้าหยาบหนาเตอะ นั่งพลิกเปิดตำราแพทย์อยู่ข้างคั่ง ปลายนิ้วเพิ่งจะแตะลงบนหน้าตำรา ก็พลันรู้สึกถึงความเจ็บปวดถ่วง ๆ แผ่วเบาสายหนึ่งแล่นขึ้นมาจากท้องน้อย