ตอนที่ 35 ขายเขากวางอ่อน

อาสะใภ้รองประคองสูตรเครื่องพะโล้ที่ซูหว่านหว่านเขียนด้วยมือตนเอง ปลายนิ้วลูบไล้รอยขีดเขียนของถ่านไม้อันประณีตบนแผ่นกระดาษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งมองในใจก็ยิ่งกระจ่างแจ้ง ลายมือนั้นแม้มิอาจนับได้ว่าเป็นแบบอย่างของผู้รู้ชั้นครู ทว่าทุกลายเส้นกลับแฝงไว้ด้วยความตั้งใจ ขีดขวางตั้งตรง ชัดเจนอ่านง่าย ในชนบทแถบนี้ คุณหนูที่สามารถเขียนหนังสือได้งดงามเช่นนี้ หาพบได้ยากนัก

“หว่านหว่าน เจ้ายังเขียนหนังสือได้ด้วยหรือ เก่งกาจจริง ๆ!” อาสะใภ้รองฉีเงยหน้าขึ้น แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชม น้ำเสียงเลื่อมใสเอ่ยออกมาอย่างไม่ปิดบัง ในสายตาของนาง ผู้ที่อ่านออกเขียนได้ล้วนเป็นคนมีปัญญาความสามารถยิ่ง หลานสะใภ้ของตนผู้นี้ มิเพียงจำแนกสมุนไพรได้ ทำอาหารเป็น แม้แต่ตัวอักษรก็ยังเขียนได้งดงามเป็นระเบียบถึงเพียงนี้ ช่างเก่งกาจไปเสียทุกสิ่งจริง ๆ

ซูหว่านหว่านถูกชมจนรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ยิ้มบาง ๆ พลางอธิบายเสียงเบาว่า “เจ้าท่อนไม้สอนให้น่ะเจ้าค่ะ พอรู้หนังสือบ้างก็จะได้อ่านเขียนตำราแพทย์ด้วยตนเองได้ อาจารย์ไม่อาจอยู่คอยชี้แนะข้างกายได้ตลอดเวลา รู้หนังสือเพิ่มขึ้นอีกสองสามตัว ตอนตนเองศึกษาค้นคว้าก็จะได้สะดวกขึ้นบ้างเจ้าค่ะ”