ตอนที่ 33 จัดการเหยื่อที่ล่ามา

รุ่งเช้าวันถัดมา ไม่รู้ว่าหิมะโปรยปรายลงมาตั้งแต่เมื่อใด นอกหน้าต่างขาวโพลนไปทั่ว ลานบ้านแผ่นหินสีน้ำเงินถูกหิมะทับถมคลุมราวกับห่มผ้าห่มบาง ๆ แม้แต่บนหญ้าแห้งนอกกำแพงลานบ้าน ก็ยังพอกพูนไปด้วยสีขาวบริสุทธิ์ชั้นบาง ๆ รุ่งเช้าในฤดูหนาวเงียบสงบยิ่งนัก มีเพียงนกกระจอกไม่กี่ตัวเกาะอยู่บนกิ่งไม้ ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว ทำลายความสงบเงียบนี้ลง

ซูหว่านหว่านตื่นขึ้นมาท่ามกลางไออุ่นสายหนึ่ง

บุรุษข้างกายยังคงหลับอยู่ แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนพัดผ่านซอกคอของนางเบา ๆ แฝงไปด้วยกลิ่นอายผสมผสานระหว่างพฤกษาและแสงแดดอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา นางขยับกายอย่างระมัดระวัง ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวานหลั่งไหลเข้ามาในหัวประหนึ่งกระแสน้ำ นั่นคือความร้อนรุ่มที่นางไม่เคยพานพบมาก่อน เป็นการเรียกร้องที่เงอะงะทว่าลึกซึ้งของบุรุษ

พวงแก้มของนางร้อนผ่าวขึ้นมาอีกคราในทันใด ใบหูร้อนฉ่า

หันไปมอง ฉีหลิ่นหลับสนิท คิ้วคลายออก ความดุดันเย็นชาในยามปกติสลายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสงบนิ่งและอ่อนโยน เขาไหล่กว้างหลังผึ่งผาย แขนยาวและเปี่ยมด้วยพละกำลัง กำลังพาดเอวของนางไว้อย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปกป้องของล้ำค่าอะไรกัน

หัวใจของซูหว่านหว่านอ่อนยวบยาบไปหมด