ตอนที่ 32 เขาได้รับบาดเจ็บ

เวลาผ่านพ้นไปสามวันในพริบตา ในช่วงสามวันนี้ หัวใจของซูหว่านหว่านประหนึ่งหินที่แขวนอยู่กลางอากาศ ไม่อาจตกลงมาได้

เปลือกตาไม่รู้เป็นอย่างไร เริ่มกระตุกรัวตั้งแต่เช้าตรู่ ทีละครั้ง ๆ รบกวนจนมโนจิตของนางไม่อาจสงบ ตำราแพทย์ที่ยามปกติอ่านคราใดก็หลงใหล บัดนี้กางอยู่บนโต๊ะ นางกลับอ่านไม่เข้าหัวแม้แต่ตัวอักษรเดียว สายตามักลอยไปยังทิศทางป่าเขาด้านนอกลานเรือนโดยไม่รู้ตัว ไฟในเตาฟืนเติมแล้วเติมเล่า น้ำร้อนต้มกาแล้วกาเล่า นางมักรู้สึกว่าในชั่วพริบตาถัดไปก็จะได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง แสงพลบค่ำย้อมไปครึ่งขอบฟ้า เค้าโครงของป่าเขาค่อย ๆ เลือนราง ซูหว่านหว่านนั่งอยู่บนขอบเตียงเตา ปลายนิ้วลูบชายเสื้ออย่างไร้สติ กำลังเตรียมจะดับตะเกียงขึ้นเตียง ทันใดนั้นนอกประตูเรือนก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังแว่วมา พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคย

“หว่านหว่าน”

ซูหว่านหว่านเงยหน้าขึ้นฉับพลัน แทบจะพุ่งออกไปในทันที