ตอนที่ 31 เข้าป่าล่าสัตว์

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปวันแล้ววันเล่า สายลมสารทรพัดพาเอาความหนาวเหน็บมาด้วย เพียงพริบตาก็ย่างเข้าสู่ฤดูเหมันต์

ผลไม้ป่าตามทิวเขาร่วงโรยจนหมดสิ้นไปนานแล้ว พฤกษาและหญ้าแห้งเหี่ยวสีเหลืองร่วงกราว กระทั่งเหล่านกกระจอกที่มักส่งเสียงจ๊อกแจ๊กในยามปกติก็ยังบางตาจนแทบไร้ร่องรอย ในอากาศแฝงไว้ด้วยความเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูก ยามตื่นเช้าขึ้นมาบนโครงหน้าต่างก็มีเกล็ดน้ำค้างแข็งสีขาวบาง ๆ เกาะกุม ฟืนในเตาไฟจึงถูกเผาไหม้ให้ลุกโชนยิ่งขึ้น

พลบค่ำของวันนี้ ฉีหลิ่นแบกฟืนก้าวเข้ามาในเรือนลานเล็ก บนร่างยังคงกรุ่นไปด้วยไอหนาวจากภายนอก เขาวางฟืนลงแล้วเดินไปยังหน้าประตูห้องครัว มองดูซูหว่านหว่านที่กำลังเติมน้ำลงในกระทะ พลางเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “หว่านหว่าน พรุ่งนี้ข้าจะเข้าป่า”