ตอนที่ 30 เริ่มเรียนงานเย็บปัก

วันรุ่งขึ้น ซูหว่านหว่านกินอาหารเช้าง่าย ๆ แล้วจึงหิ้วถังไม้ไปยังเรือนหลัง สวนสมุนไพรผืนนั้นที่บุกเบิกขึ้นมาเริ่มผลิหน่อแล้ว นางรดน้ำให้แก่สมุนไพรทุกต้นอย่างใส่ใจ ปลายนิ้วลูบผ่านหน่อเล็ก สัมผัสถึงพลังชีวิตอันเปี่ยมล้นที่หล่อเลี้ยงขึ้นจากน้ำพุวิญญาณ หลังจากจัดการเรียบร้อย ในบ้านก็ว่างเว้นจากธุระชั่วคราว นางจึงนึกถึงข้อตกลงเมื่อวานกับอาสะใภ้รองขึ้นมาได้ หยิบเศษผ้ากองนั้นที่สะสมไว้บนโต๊ะ แล้วเดินไปยังบ้านของอาสะใภ้รองที่อยู่ข้างบ้าน

“อาสะใภ้รอง อยู่บ้านหรือไม่เจ้าคะ”

ประตูรั่วปิดแง้มไว้ ซูหว่านหว่านออกแรงผลักเบา ๆ ก็เปิดออก อาสะใภ้รองสตรีสกุลหวังกำลังเดินออกมาจากห้องครัว ในมือถือชามดินเผาเนื้อหยาบที่มีไอความร้อนลอยกรุ่น เมื่อเห็นว่าเป็นนาง บนใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มขึ้นทันที “หว่านหว่านมาแล้วรึ พอดีเลย ข้าเพิ่งเคี่ยวน้ำแป้งเปียกเสร็จ เหนียวข้นกำลังดีเชียว”

สตรีสกุลหวังต้อนรับนางเข้าไปในห้อง วางชามน้ำแป้งเปียกลงบนโต๊ะเตียงเตา แล้วยังอุ้มผ้าเก่าปึกหนึ่งกับเส้นใยป่านมาอีก “พวกเราทำรองเท้า ต้องเริ่มเรียนจากการป้ายแป้งทำพื้นรองเท้าก่อน นี่เรียกว่าพื้นรองเท้าพันชั้น อย่าเห็นว่าเป็นผ้าทำขึ้นเชียว ทนทาน น้ำหนักเบา ไม่เจ็บเท้า วันฝนตกยังกันลื่น คนในเขาเดินเหินล้วนต้องพึ่งพามันทั้งนั้น”