ตอนที่ 29 ขายได้เงิน

วันนี้ประจวบเหมาะเป็นวันที่ต้องไปเรียนวิชาแพทย์ที่สถานพยาบาลในตำบล ซูหว่านหว่านมองดูหวงฉีที่ตากจนแห้งสนิทอยู่เต็มกระบุงไม้ไผ่ ก้นบึ้งดวงตาพลันปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ ระลอกหนึ่ง นางหาถุงผ้าสะอาดมาบรรจุแผ่นหวงฉีอย่างประณีต แล้ววางลงในกระบุงไม้ไผ่สานใบเล็กที่สานอย่างแน่นหนาอย่างมั่นคง ขอบกระบุงยังผูกเชือกป่านไว้อย่างใส่ใจเพื่อป้องกันมิให้กระดอนตกหล่นระหว่างทาง ทั้งยังหยิบตะกร้ามาอีกใบหนึ่ง บรรจุแผ่นซานจาตากแห้งไว้จนเต็ม หลังจากเก็บของเรียบร้อย นางจึงปัดฝุ่นผงบนกายเบา ๆ ปิดประตูรั้วลานบ้าน แล้วสาวเท้าเดินไปยังทางเข้าหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว—เกวียนวัวในหมู่บ้านที่จะไปตำบลนั้น มักจะออกเดินทางตรงเวลาในยามเฉินเสมอ หากช้าไปเพียงก้าวเดียวก็คงต้องเดินเท้าไปแล้ว

ใต้ต้นหวายเฒ่าตรงทางเข้าหมู่บ้าน ท่านลุงจ้าวผู้ขับเกวียนได้เทียมเกวียนวัวไว้เรียบร้อยแล้ว บนใบหน้าคล้ำแดดเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มซื่อตรง บนเกวียนยังมีชาวบ้านร่วมถิ่นในหมู่บ้านเดียวกันนั่งอยู่อีกหลายคนเพื่อจะไปเดินตลาดและจับจ่ายซื้อของในตำบล ซูหว่านหว่านทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้ม แล้ววางกระบุงไม้ไผ่ที่บรรจุหวงฉีไว้ข้างกายอย่างระมัดระวังก่อนจะนั่งลงอย่างมั่นคง ท่านลุงจ้าวยกมือสะบัดแส้ส่งเสียงดังเปรี๊ยะเบา ๆ ปากส่งเสียงร้องขับขาน วัวเฒ่าสีเหลืองจึงก้าวย่างอย่างสุขุม มุ่งหน้าไปยังตำบลอย่างเนิบช้า