ตอนที่ 27 แปรรูปสมุนไพร

ข้ามผ่านไปอีกวัน ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง ซูหว่านหว่านก็ลุกขึ้นมาจัดแจงข้าวของจนเรียบร้อยแล้ว ชิ้นซานจาที่ตากแดดจนแห้งสนิทเมื่อวานถูกห่อด้วยผ้ากระสอบสะอาดสะอ้านอย่างประณีต ขอบมุมพับไว้อย่างเรียบกริบ อีกทั้งยังคัดเอาหวงฉีที่รูปลักษณ์ดีที่สุดออกมาสิบกว่าต้น ไม่เพียงรากจะหนาอวบ ผิวชั้นนอกยังเป็นสีขาวอมเหลือง มีลายริ้วแนวยาวชัดเจน ผึ่งลมจนแห้งสนิท ไร้ซึ่งรอยราแม้แต่เศษเสี้ยว นางใช้ผ้าเช็ดหน้าปัดเศษดินละเอียดที่ติดอยู่บนรากแขนงออกเบา ๆ จากนั้นจึงค่อยบรรจงเก็บลงห่อผ้าอย่างระมัดระวัง คิดจะนำติดตัวไปที่หอถงเต๋อด้วยกัน เพื่อลองถามเถ้าแก่ดูว่าจะรับซื้อหรือไม่

วันนี้เป็นวันที่นางต้องไปสถานพยาบาลหอถงเต๋อในตำบลทุกสามวัน เพื่อติดตามอาจารย์ร่ำเรียนวิชาแพทย์และทำความรู้จักตัวยา ฉีหลิ่นประคองซูหว่านหว่านขึ้นเกวียนวัว ทั้งยังวางห่อผ้าของนางไว้ข้างกายอย่างใส่ใจ ปลายนิ้วปัดเศษหญ้าที่ติดบนเส้นผมของนางออกเบา ๆ “ในตำบลลมแรง สวมเสื้อกั๊กบุนวมหนาหน่อย ข้าเตรียมขนมเปี๊ยะข้าวโพดร้อน ๆ ไว้ให้เจ้า จำไว้ว่าต้องกินด้วยเล่า”

หว่านหว่านรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ นางกุมข้อมือของเขาเบา ๆ “รู้แล้วเจ้าค่ะ ท่านขึ้นเขาก็จงระวังตัวด้วยเช่นกัน”

ล้อเกวียนวัวบดทับไปบนถนนแผ่นหินเขียวในชนบท โยกเยกไปตลอดทาง น้ำค้างยามเช้าไหลกลิ้งหยดลงมาตามยอดหญ้าหางหมาข้างทางจนเปียกชายกางเกง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของผืนดินและต้นหญ้าเขียวขจี เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็มาถึงในตำบล