ตอนที่ 17 ตัดสินใจแน่วแน่

“พี่เขยกลับมาแล้ว!”

ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากประตูลานบ้าน ซูมู่ก็ผุดลุกขึ้นจากม้านั่งอย่างปราดเปรียว วิ่งแจ้นออกไปอย่างกระตือรือร้น

ฉีหลิ่นกำลังหันหลังปิดประตู บนบ่ายังแบกไก่ป่ามาตัวหนึ่ง ก้าวย่างยาว ๆ เดินอาด ๆ เข้ามา หยาดเหงื่อไหลหยดลงตามแนวกรามสีคล้ำของเขา ชุ่มโชกเสื้อกล้ามผ้าหยาบ ทว่าบนใบหน้ากลับเปี่ยมด้วยรอยยิ้มซื่อตรง พอเข้าประตูมา เขาก็ไม่ทันได้หยุดพักหายใจ รีบยื่นไก่ป่าที่ยังมีไออุ่นตัวนั้นให้แก่ซูหว่านหว่านก่อน “หว่านหว่าน วันนี้โชคดีนัก กับดักที่วางไว้จับไก่ได้ตัวหนึ่ง พรุ่งนี้ตุ๋นกินเสีย จะได้บำรุงให้มู่โถว”

ซูหว่านหว่านกำลังนั่งก่อไฟอยู่หน้าเตา เห็นเขามีสภาพกรำลมฝุ่นทว่าดวงตากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดีเช่นนี้ ในใจก็พลันอบอุ่น นางรับไก่ป่ามา ปลายนิ้วสัมผัสโดนฝ่ามือหยาบกร้านของเขา นั่นคือรอยด้านหนาที่ทิ้งไว้จากการบุกป่าฝ่าดงมาเนิ่นนานหลายปี