ตอนที่ 6 แต่งงานไปอย่างงดงามเช่นนี้เอง

ซูหว่านหว่านพาซูมู่กราบลาพวกหัวหน้าหมู่บ้าน

“แม่หนูหว่านยามนี้มอบให้เจ้าแล้ว อย่าทำให้นางต้องลำบากใจเล่า” หัวหน้าหมู่บ้านกำชับ

“ขอรับ” พูดจบฉีหลิ่นก็ค้อมกายวางห่อผ้าที่เล็กจนน่าเวทนาของนางขึ้นบนเกวียนวัว แล้วยื่นมืออุ้มซูมู่ที่บาดเจ็บวางลงบนฟางแห้งที่ปูไว้บนเกวียนอย่างแผ่วเบา กิริยามั่นคงและนุ่มนวล

จากนั้นเขาจึงหันกายกลับมา ยื่นมือไปหานาง

ฝ่ามือกว้างใหญ่ ข้อนิ้วเรียวชัดเจน มีรอยด้านบาง ๆ จากการจับธนูถือดาบมาเนิ่นนาน ทว่ากลับอบอุ่นเปี่ยมพลัง

นางมองเขา หัวใจพลันอ่อนยวบ วางมือลงบนฝ่ามือของเขาอย่างแผ่วเบา

ชายหนุ่มออกแรงเล็กน้อย ก็ประคองนางขึ้นเกวียนวัวอย่างมั่นคง

ฉีหลิ่นพลิกกายขึ้นนั่งหน้ารถ หยิบแส้ต้อนวัวสะบัดเบา ๆ เกวียนวัวพลันเคลื่อนตัวช้า ๆ ล้อเกวียนบดทับถนนดิน ค่อย ๆ แล่นห่างออกไป