เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“มู่โถว พวกเรากลับกันเถิด” ซูหว่านหว่านหันไปมองน้องชายผู้รับเคราะห์คนนี้
“พี่สาว” ซูมู่เงยหน้ามองพี่สาวที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าผู้นี้ “ล้วนโทษมู่โถว หากมิใช่เพราะข้า ท่านแม่ก็คงไม่ตายเพราะภาวะคลอดยาก ท่านพ่อก็คงไม่ต้องเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อหาสมุนไพรให้ข้า พี่สาวก็คงไม่ต้องเปลี่ยนจากคุณหนูที่อ่อนแอเรียบร้อยมาเป็นเช่นตอนนี้ พวกเขาพูดถูกแล้ว! ข้ามันคือตัวซวย”
“ซูมู่” ซูหว่านหว่านเอ่ยเสียงขรึม “ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าว่าตัวเองเช่นนี้ เจ้ามิใช่ตัวซวย เจ้าคือคนในครอบครัวที่พวกเรารักที่สุด”
“พี่สาว” ขอบตาของซูมู่แดงระเรื่อขึ้นมาทันที
“อีกอย่างเล่า ตอนนี้ข้าเป็นอย่างไรไป ข้าอัปลักษณ์ลงรึ”
“มิใช่ พี่สาวตอนนี้งดงามขึ้นต่างหาก เพียงแต่นิสัยนี้……” ซูมู่มองตาที่เบิกกว้างขึ้นของพี่สาวแล้วยิ่งพูดยิ่งเสียงเบาลง