ตอนที่ 7 ครอบครัวลุงรองฉี

ในใจของซูหว่านหว่านทั้งนึกเสียใจและหงุดหงิดยิ่งนัก ทว่าสายตากลับอดไม่ได้ที่จะมองช้อนขึ้นไป

ชายหนุ่มยังคงหลับตาอยู่ คิ้วและตาของเขาหล่อเหลายิ่ง สันจมูกโด่งตรง ริมฝีปากได้รูปคมคาย แสงตะวันยามเช้าทาบทับลงบนขนตาของเขา ทอดเงาจาง ๆ ลงมา แรกพบเพียงรู้สึกว่าเขาดูสุขุมน่าพึ่งพา ทว่ายามนี้อยู่ใกล้ชิดเพียงคืบ กลับทำให้นางใจเต้นกระตุกอย่างแรง

——ที่แท้เขาก็หน้าตาดีถึงเพียงนี้

ชั่วขณะหนึ่งนางลืมความขัดเขินไปสิ้น เอาแต่มองเหม่ออยู่อย่างนั้น ความคิดในหัวพลันพรั่งพรูขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้:

แย่แล้วแย่แล้ว หน้าตาช่างตรงใจข้าเหลือเกิน...

รูปร่างหน้าตาเช่นนี้ หากไปอยู่ในยุคปัจจุบันก็โด่งดังเป็นดาวเด่นได้ทันทีทีเดียว

ข้าถึงกับกอดคนรูปงามปานนี้หลับไปทั้งคืนเชียวหรือ...