ตอนที่ 4 หนังสือตัดขาดเครือญาติ

“เรือนรองรึ นังหนูซูเลอะเลือนไปแล้ว หากเรือนรองตัดขาดเครือญาติกับบ้านบรรพชน แล้วเจ้าหนูซูมู่จะทำเยี่ยงไร”

ฝูงชนพลันแตกฮือขึ้นมาในทันใด เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอึงมี่ ในยุคสมัยนี้ สตรีแต่งออกต้องเชื่อฟังสามี มีเหตุผลกลใดที่พาน้องชายแต่งเข้าบ้านสามีไปด้วย นี่มิใช่เพียงเรื่องประหลาดชวนตกตะลึง ทว่ายังต้องถูกผู้คนชี้หน้าก่นด่าไล่หลังอีกด้วย

“นังหนูหว่าน เจ้าอยากตัดขาดเครือญาติกับปู่ย่าของเจ้า ข้าย่อมเข้าใจได้ ได้รับความอยุติธรรมถึงเพียงนี้ ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องสะท้านใจ แต่หากเป็นตัวแทนเรือนรอง เจ้าเคยคิดถึงน้องชายของเจ้าหรือไม่ เขายังเด็กนัก ร่างกายก็อ่อนแอขี้โรค ตามเจ้าไปยังตระกูลฉี ถึงแม้ฉีหลิ่นผู้นั้นจะเป็นคนซื่อตรง ทว่าอย่างไรเสียก็เป็นบุรุษหยาบกระด้าง ผู้ใดจะดูแลเด็กเป็นเล่า...” ผู้อาวุโสประจำเผ่ามองไปยังซูหว่านหว่านอย่างร้อนรน ดวงตาฝ้าฟางชราภาพเต็มไปด้วยความกังวล

แม้ซูมู่จะผอมกะทัดรัด ทว่ากลับรู้ความอย่างยิ่ง เขากำชายเสื้อของซูหว่านหว่านไว้แน่น เงยดวงหน้าเล็ก ๆ ซีดเหลืองผอมโซขึ้น มองดูผู้อาวุโสประจำเผ่าตระกูลซู เอ่ยทีละคำ ๆ แม้เสียงจะแผ่วเบาแต่หนักแน่นมั่นคงอย่างยิ่ง “ท่านปู่รอง ความหมายของพี่สาวข้าก็คือความหมายของข้า ข้าเห็นชอบกับการตัดขาดเครือญาติ ข้าไม่อยู่ที่นี่ ข้าจะไปกับพี่สาว”