บทที่ 324: สวี: เขาคงไม่เอาฉันไปเป็นวัตถุดิบตอนทำเรื่องอย่างว่าหรอกนะ?

บทที่ 324: สวี: เขาคงไม่เอาฉันไปเป็นวัตถุดิบตอนทำเรื่องอย่างว่าหรอกนะ?

หลังเลิกคาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำ

เจียงเหนียนเพิ่งก้าวออกจากห้องเรียน เตรียมกลับบ้าน หน้าต่างระบบก็เด้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

[เมื่ออายุสามสิบแปด คุณบินไปยังเมืองที่ซ่งซีอวิ๋นอาศัยอยู่ เมืองหนานซื่อ—เมืองที่พวกคุณเคยเรียนมหาวิทยาลัย

หลังพบกันอีกครั้ง เธอสวมหน้ากากอนามัย น้ำเสียงเย็นชา คุณพบว่าเธอมักอดไอไม่ได้ทุกครั้งที่ผ่านไปช่วงหนึ่ง ดูไม่เหมือนไข้หวัด

ชีวิตมนุษย์เงินเดือนที่ซ้ำซากยาวนานทำให้คุณสังเกตได้อย่างรวดเร็วว่า บนตัวซ่งซีอวิ๋นไม่มีร่องรอยของคนทำงานมานาน จิตใจห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรง

เสื้อผ้าของเธอสะอาดมาก แต่เป็นแบบเก่าจากหลายปีก่อน

ภารกิจ: เดตกับซ่งซีอวิ๋นอย่างมีความสุขหนึ่งครั้ง รางวัล: ทักษะ—ตรวจสอบคำตอบ (รีเซ็ตทุกสามวัน)]

ก่อนเดินลงมาถึงชั้นสาม เจียงเหนียนก็อ่านข้อมูลทั้งหมดบนหน้าต่างระบบจบแล้ว พลางครุ่นคิดอยู่ในใจ

ระบบยิ่งนานยิ่งมีความเป็นมนุษย์ขึ้นเรื่อยๆ มันสวมบทเป็นเขาในวัยสามสิบแปดแล้ว