กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 323: ทุกคนด่าฉัน ทั้งที่ตัวฉันเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร
ด้านหลัง หลี่ชิงหรงเงยหน้าขึ้น
แววตาที่มองเจียงเหนียนลึกล้ำ ราวกับแฝงความหยั่งเชิงอยู่เล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ค่อยเข้าใจว่าเขาต้องการจะพูดอะไร
รออยู่หลายวินาที หลี่ชิงหรงก็มองเจียงเหนียนที่ค้างไปดื้อๆ
“หืม?”
“ไม่มีอะไร คืนนี้มีสอบย่อยประจำสัปดาห์เหรอ” เจียงเหนียนข้ามเรื่องคำเรียกขานไป เดิมทีเกือบจะเรียกเธอว่า ‘เบบี๋’ ออกไปแล้ว แต่ยกเลิกกะทันหัน
“อื้อ” หลี่ชิงหรงพยักหน้า
ในยุคสมัยที่คำพูดเสื่อมค่าลงเช่นนี้ ‘เบบี๋’ ก็เท่ากับเรียกใครก็ได้ เหมือนพนักงานบริการเถาเป่า ที่เรียกทุกสิ่งว่า ‘ที่รัก’ ได้หมด
คุณค่าของมันคงพอๆ กับธนบัตรจินหยวนในยุคสาธารณรัฐ นับกันเป็นกระสอบ ชั่งกันเป็นกิโล
เห็นชัดว่าหลี่ชิงหรงไม่ใช่คนประเภทที่ตามทันยุคแห่งการเสื่อมค่าของภาษา สำหรับเธอ คำว่าเบบี๋อาจยังคงเป็นคำเรียกตามปกติ