บทที่ 321: ฝ่ามือมีเหงื่อ เลยค่อนข้างลื่น

บทที่ 321: ฝ่ามือมีเหงื่อ เลยค่อนข้างลื่น

บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาแบบนั้น

ซุนจื้อเฉิงเห็นบนทางเล็กขึ้นเขา เฉินอวิ๋นอวิ๋นกำลังกอดเจียงเหนียนไว้แน่น ข้างหลังยังมีหวังอวี่เหอเกาะติดอยู่ด้วยอีกคน

สมองของเขาว่างเปล่าในทันที ทั้งตัวทั้งแขนขาชาไปหมด

ความรู้สึกเปรี้ยวฝาดพุ่งจากกลางอกสู่สมอง ราวกับมีก้างติดคอ ชั่วขณะหนึ่งหัวใจปวดร้าวราวถูกมีดกรีด ทว่าอีกชั่วขณะก็โล่งอกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เพราะตอนนี้เขาเองก็กำลังปีนเขากับสาวอยู่เหมือนกัน ไม่มีสิทธิ์จะพูดอะไรเลย

เพียงแต่ความยินดีที่สะสมขึ้นมาตลอดทางระหว่างปีนเขา เมื่อเห็นภาพนี้เข้า ก็พลันลดทอนลงไปมาก จนกลายเป็นเรื่องไม่สำคัญ

เจียงเหนียนมองคนทั้งสี่ที่ทยอยปรากฏตัวตรงหน้า ชายสองคนก็เป็นคนคุ้นเคยในห้องเรียน เขาจึงไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วนเท่าไร

หากไม่ใช่เพราะมือทั้งสองข้างถูกสาวสองคนกอดไว้แน่นหนา เขาน่าจะยังพอทักทายได้สักหน่อย

จริง ๆ แล้ว...ก็ไม่ใช่ว่าดิ้นไม่หลุด แต่ไม่จำเป็นต้องทำต่างหาก