กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 320: สบตาอย่างกระอักกระอ่วน
“พูดไร้สาระสิ ไม่เดินทางลัดแล้วจะเรียกว่าปีนเขาได้ยังไง?” หลินต้งพูดอย่างหมดคำจะกล่าว “คนที่เดินทางใหญ่มีตั้งเยอะแยะ เหมือนไปทัศนศึกษาแม่งเลย”
“แต่ว่า...” ซุนจื้อเฉิงลังเลอยู่บ้าง
“ไม่ใช่นะอาเฉิง สรุปนายมาทำอะไรกันแน่?” หลินต้งถามกลับ “อย่าบอกนะว่าคิดจะเป็นไกด์จริงๆ? คนเยอะขนาดนั้น จะมีโอกาสใกล้ชิดกันได้ยังไง?”
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน สาวม.5 สองคนที่เดินจ้อกแจ้กอยู่ข้างหน้าก็หันกลับมาอย่างสงสัย
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“ไม่มีอะไร เขาข้อเท้าพลิกนิดหน่อย” หลินต้งสร้างภาพลักษณ์เป็นคนที่พึ่งพาได้ให้ตัวเองทันที “ผมช่วยจัดการให้แล้ว ไม่มีปัญหาอะไร”
“นายจัดกระดูกเป็นด้วยเหรอ?” หญิงสาวที่พูดชื่อจงซูหลาน ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่