บทที่ 319: เอ๊ะ ฉันรู้ทางลัดอยู่เส้นหนึ่ง

บทที่ 319: เอ๊ะ ฉันรู้ทางลัดอยู่เส้นหนึ่ง

หลังจากกินข้าวเสร็จ สวีเฉี่ยนเฉี่ยนเดินอยู่บนถนนพลางถามขึ้น

“จะไปไหนกัน?”

“ไปปีนเขาดีไหม?” ซ่งซี่ยวิ๋นเสนอ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของสวีเฉี่ยนเฉี่ยนก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนปฏิเสธว่า

“ไม่เอา เนินเขาเตี้ยๆ นั่นจะมีอะไรให้น่าปีนกัน”

“เฉี่ยนเฉี่ยน ทำไมเธอดูตื่นเต้นขนาดนั้นล่ะ?” ซ่งซี่ยวิ๋นไม่ค่อยเข้าใจ สัญชาตญาณบอกเธอว่าต้องมีเรื่องราวแน่ “หรือว่าบนเขาลูกนั้นมี...”

“ไม่มี! แค่นึกถึงตอนเด็กๆ ที่เคยปีนเขาลูกนั้นกับไอ้คนเลวบางคน พอพูดถึงก็อยากอ้วกแล้ว” สวีเฉี่ยนเฉี่ยนกัดฟันกรอด

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” ซ่งซี่ยวิ๋นถามอย่างอยากรู้

ยามอยู่ต่อหน้าคนสามคน เธออาจพูดน้อยเงียบขรึม แต่ท้ายที่สุดก็ยังเป็นเด็กสาว นิสัยไร้เดียงสาโรแมนติก จึงมีความอยากรู้อยากเห็นเรื่องซุบซิบเป็นธรรมดา