บทที่ 306: จะไปขอค่าสินสอดไม่ได้หรอกมั้ง

บทที่ 306: จะไปขอค่าสินสอดไม่ได้หรอกมั้ง

ตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง เจียงเหนียนยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสืออยู่หน้าโต๊ะ

โทรศัพท์บนโต๊ะเปิดเพลงค้างไว้ พร้อมตั้งค่าไม่ให้หน้าจอดับ

โทรศัพท์สั่นครืดพร้อมเสียงแจ้งเตือน เขาเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองเป็นครั้งที่สอง

ลังเลอยู่สองวินาที จากนั้นจึงกดเปิดรูป【ขยาย】

กระโปรงหม่าเมี่ยนเป็นแบบนี้เองเหรอ?

พูดตามตรง ชุดกระโปรงนี้ก็ไม่ได้ดึงดูดใจขนาดนั้น เขาแค่เปิดดูวนไปวนมาร่วมยี่สิบรอบ ขยายดูครบทุกซอกทุกมุมเท่านั้นเอง

ท่อนล่างเป็นกระโปรงสีดำ ตรงขอบจีบแต่งเส้นสีทอง ส่วนท่อนบนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวคอจีนติดกระดุมผ้า พอจับคู่กันแล้วให้ความรู้สึกเย็นชาสะดุดตา

ถึงจะไม่ได้งดงามราวกับสาวงามหลุดออกมาจากภาพวาดในยุคโบราณก็เถอะ

ท้ายที่สุดแล้ว เสื้อผ้านี้ผ่านการปรับดีไซน์ให้เป็นสไตล์สมัยใหม่อย่างเห็นได้ชัด แถมดูไม่เหมือนเพิ่งซื้อมาใหม่ด้วย เจียงเหนียนถึงกับสงสัยว่ามันสั่งตัดหรือเปล่า เพราะพอดีตัวเกินไป