กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 307: นี่มันชวนหมดอารมณ์เกินไปแล้ว
อวี๋จืออี้ใช้กุญแจไขประตูหน้าห้องเรียน แล้วพบว่ามีคนมาก่อนแล้ว
“เอ๊ะ?”
แต่ไม่มีใครตอบเธอ
เธอก็ไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วนอะไร ปิดประตูหน้าห้องด้วยตัวเอง ลมหนาวถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง ภายในห้องเรียนจึงกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง
“พวกนายมากันเช้าจังเลยนะ?”
“อืม ตัวเธอในอนาคตจะขอบคุณ...” เจียงเหนียนเงยหน้ามองเสี่ยวอวี๋แวบหนึ่ง ก่อนจะเปิดปากปล่อยคำคมสร้างแรงบันดาลใจ
“หยุดเลย ฉันขอบคุณมาก” อวี๋จืออี้ถึงกับเหงื่อตกเป็นเม็ด ๆ ในใจคิดว่าไอ้หมอนี่นับวันยิ่งปากหมาขึ้นทุกที เปิดมาก็เล่นมุกทันควันแบบไม่มีจังหวะตั้งตัวเลย
เล่นเป็นตัวปั่นมากเข้า ก็อาจเชิญวิญญาณตัวปั่นเข้าสิงได้จริง ๆ
...น่าอายจนไร้ขอบเขตแล้ว