บทที่ 305: ฉันไม่มีขนหน้าแข้งนะ

บทที่ 305: ฉันไม่มีขนหน้าแข้งนะ

ในภาพที่จางเสี่ยวฝานมโนขึ้นมาเอง เขาควรเป็นจ้าวจื่อหลงผู้ฝ่าทัพนับพันหมื่น

พาลูกน้องบุกตะลุยอย่างอหังการ ดูเป็นนักเลงตัวจริงสุดๆ

นักเรียนที่ร้านปิ้งย่างต่างเงียบกริบราวกับนกกระทา

คงถูกท่าทางออร่าความเป็นใหญ่ที่แผ่ออกมาจากเขาข่มจนกลัว ต่างคนต่างหลบไม่ทัน

แต่ความจริง นักเรียนที่ร้านปิ้งย่างตกใจกลัวจริง เพียงแต่เป็นความกลัวต่อคนบ้า พวกเขาจึงขยับเก้าอี้เข้าไปด้านในกันยกใหญ่

สวีเฉี่ยนเฉี่ยนกับซ่งซี่ยวิ๋นหันหลังให้ร้านปิ้งย่างอยู่ จึงไม่ได้เห็นจางเสี่ยวฝาน

พวกเธอเห็นเพียงเจียงเหนียนลุกขึ้นยืนกะทันหัน ก่อนทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง

“รอฉันแป๊บนะ เจอเพื่อนร่วมชั้นน่ะ”

“เฮ้ นายจะไปไหน” สวีเฉี่ยนเฉี่ยนหันกลับไป ตั้งใจจะเรียกเขาไว้