กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 302: ของขวัญที่ฉันให้ไปแล้ว ไม่มีวันเอาคืน
“เหนียน นายว่าฉันใส่เทรนช์โค้ตตัวนี้หล่อไหม?” หลี่ฮวาสวมเทรนช์โค้ตอวดท่าอยู่ตรงนั้น
“หล่อหรือไม่หล่อไม่รู้หรอก แต่ว่า...” เจียงเหนียนลูบคาง “มันเหมือนพวกโรคจิตที่พอมีคนเข้าใกล้ ก็จะแหวกเสื้อโค้ตโชว์ไอ้นั่นน่ะสิ”
“ชิ ไม่รู้จักชื่นชมเอาซะเลย” หลี่ฮวาหันไปอวดหม่ากั๋วจวิ้นแทน “เหล่าหม่า นายก็ใส่เสื้อสิ เดี๋ยวฉันจะประกอบร่างเป็นส่วนหัวเอง”
“ไสหัวไปเลย ไอ้บ้าเอ๊ย” หม่ากั๋วจวิ้นขนลุกเกรียวทั้งตัว
เจียงเหนียนฟังเสียงหัวเราะคิกคักรอบตัวแล้ว รู้สึกเพียงว่าหนวกหูเหลือเกิน
เขาไม่ได้ลุกขึ้นมาอ่านหนังสือช่วงค่ำ แต่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะและทำข้อสอบต่อ
หากยังไปไม่ถึงกำแพงเมืองจีน ก็อย่าเพิ่งเรียกตนว่าเป็นวีรบุรุษ
ถ้าคะแนนไม่ถึงหกร้อย สุดท้ายก็เป็นได้แค่หมาห้าร้อยคะแนน
แต่ก็แค่ข้อสอบแปดเก้าแผ่น เขาวางแผนจะทำให้เสร็จก่อนกำหนดสามวัน ให้ชิงเป่าตกใจเล่น