บทที่ 301: ขนมปังของจือจือ

บทที่ 301: ขนมปังของจือจือ

ฤดูหนาว กลางวันสั้นกลางคืนยาว

ท้องฟ้ายามบ่ายมืดเร็ว ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงอันหม่นมัว โจวอวี้ถิงเผยรอยยิ้มที่งดงามราวกับทำให้ตะวันหยุดนิ่งได้ จนเด็กผู้ชายทั้งสี่คนมองตาค้างไปทันที

“ขอบคุณนะ เอาแบบหารเท่ากันเถอะ ใกล้สิ้นเดือนแล้ว ทุกคนคงเหลือเงินใช้ไม่มาก”

วินาทีนั้น หัวใจของซุนจื้อเฉิงสั่นสะเทือน

บนโลกนี้มีผู้หญิงดีและเอาใจใส่ผู้อื่นขนาดนี้อยู่ด้วย แต่เขากลับไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ในดวงตาพลันปรากฏแววชื่นชม รอยยิ้มยังดูเคลิบเคลิ้มอยู่บ้าง

“ฮะๆ ได้สิ”

หยางฉี่หมิงรู้สึกอัดอั้นอยู่ไม่น้อย แต่เขาไม่ใช่คนที่มีเพียงความกล้าไร้สมอง