บทที่ 265: หัวหน้าห้องก็ขาวดี...ไม่ใช่สิ หัวหน้าห้องก็หวังดีเหมือนกัน

บทที่ 265: หัวหน้าห้องก็ขาวดี...ไม่ใช่สิ หัวหน้าห้องก็หวังดีเหมือนกัน

รูปสุดพิสดารนั้นถูกส่งต่อกันอยู่แค่ในกลุ่มคนไม่กี่คน ล้วนเป็นคนรู้จักของเถาหราน

ตัวกรรมการฝ่ายวิชาการเองก็รู้เรื่องนี้ และไม่ได้คิดจะห้ามอยู่แล้ว เพราะมันไม่ใช่ความลับอะไรตั้งแต่แรก เด็กเก่าห้องสามต่างรู้กันหมดว่าเขาชอบเฟอร์รี

เถาหรานยังจำได้ว่า ในบ่ายวันหนึ่งที่ลมอ่อนแดดสวย

แสงอาทิตย์ยามเย็นสีทองไหลบ่าเข้ามาในห้องเรียนผ่านหน้าต่างราวกับกระแสน้ำ หลังแบ่งห้องเรียน ทุกคนทยอยขึ้นไปแนะนำตัว บ้างเขินอาย บ้างกระตือรือร้น

มีเพียงเขาคนเดียวที่เปิดเผยตรงไปตรงมาตลอดชีวิต

เขายังจำประโยคที่สามซึ่งตัวเองพูดตอนขึ้นไปยืนบนแท่นได้อย่างชัดเจน และยังรู้สึกว่ามันโคตรเท่

“ผมชอบเฟอร์รีครับ”

ตอนนั้นอาจารย์หลิวปรบมืออย่างแรง ร้องชมไม่หยุดปาก

“เฟอร์รีดีนี่! ครูก็ชอบเฟอร์รีเหมือนกัน พูดถึง ‘เซียงรุ่ย’ หรือสัตว์มงคลแล้ว ในประวัติศาสตร์จีนก็มีสัตว์มงคลชื่อดังอยู่มากมาย มีใครรู้บ้างไหม?”