บทที่ 263: เดิมทีก็เป็นคนซื่ออยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งซื่อกว่าเดิม

บทที่ 263: เดิมทีก็เป็นคนซื่ออยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งซื่อกว่าเดิม

ใต้ราตรีอันมืดมิด สายฝนยิ่งโปรยลงมาหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

เจียงเหนียนหันกลับไปมอง อาคารเรียนม.6 ที่ยังเปิดไฟสว่างไสวดูชัดเจนท่ามกลางสายฝน ร่มที่เห็นเพียงโครงร่างพร่าเลือนเคลื่อนจากไกลเข้ามาใกล้ หลั่งไหลมุ่งสู่ประตูโรงเรียน

ไม่นานนัก จ้าวชิวเสวี่ยก็มาถึง

สวีเฉี่ยนเฉี่ยนเบียดผ่านข้างกายเจียงเหนียนไป จับมือกับซ่งซื่ออวิ๋น กางร่มเดินเข้าไปทางนั้น คนที่หลั่งไหลออกมามีมากมาย ร่มสีน้ำเงินลอยขึ้นลงไม่หยุดนิ่ง

เจียงเหนียนไม่ได้เดินตามไป เขามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบมือถือออกมาฆ่าเวลา

เพราะฝนไม่ได้ตกหนักนัก จึงไม่ส่งผลกระทบต่อนักเรียนประจำมากเท่าไร

เฉินอวิ๋นอวิ๋นส่งรูปมาให้เขาหนึ่งรูป ดูเหมือนพวกเธอจะถ่ายกันตรงชั้นสองของโรงอาหาร หัวของสาวทั้งสองคนเหมือนจะเปียกฝน แต่กลับหัวเราะกันไม่หยุด

ฟึ่บ ข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา

“ลืมร่มไว้ในหอ ไม่ได้เอาไปห้องเรียน เปียกหมดเลย”