กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 262: การยกระดับก็คือศิลปะ ข้ากำลังก้าวหน้า แล้วนายล่ะ?
“กรรมการฝ่ายวินัย ผมขอออกไปเข้าห้องน้ำหน่อยครับ”
“ผมด้วย”
ได้ยินดังนั้น ไช่เสี่ยวชิงก็เงยหน้ามองทั้งสองแวบหนึ่ง ก่อนตอบรับ
“อ้อ แต่ห้ามกลับก่อนนะ”
“ได้ ไปห้องน้ำจริงๆ นายวางใจได้เลย” หลินต้งรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ ส่วนจะไปจริงหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง “งั้นพวกเราไปก่อนนะ”
หลินต้งลอบออกจากห้องเรียน ซุนจื้อเฉิงก็ตามลอบออกมาอย่างรวดเร็ว
เพราะทั้งคู่มักไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นคู่จนคนในห้องชินตาไปนานแล้ว ไม่มีใครสนใจพวกเขาเลย ต่างคิดเพียงว่าไปเข้าห้องน้ำ
หลังลงจากตึก ทั้งสองเดินไปข้างหน้าช่วงหนึ่ง จนกระทั่งมุดเข้าไปหลังแปลงดอกไม้เล็กๆ ใต้บอร์ดประชาสัมพันธ์ ร่างกายจมหายไปในความมืดโดยสิ้นเชิงจึงหยุด
ซุนจื้อเฉิงหันกลับไปมองอาคารเรียนม.6 ที่ยังสว่างไสว เห็นได้ชัดว่าบรรยากาศกระสับกระส่ายก่อนเลิกเรียนเริ่มก่อตัวขึ้นแล้ว