บทที่ 243: พี่ชาย นายหอมจังเลย

บทที่ 243: พี่ชาย นายหอมจังเลย

หลังคาบอ่านหนังสือด้วยตัวเองตอนเช้าจบลง คนกลุ่มหนึ่งก็พากันล้อมหน้าล้อมหลัง

“เจียงเหนียน ไปซื้ออะไรกินไหม?”

“ไม่ไป”

“แม่งเอ๊ย สองคาบติดเป็นอังกฤษหมดเลยนะ”

“งั้นไปเถอะ กินเสร็จแล้วค่อยขึ้นมา” เจียงเหนียนลุกขึ้นอย่างเนิบช้า สงบนิ่งสุขุมราวกับศิลปินอาวุโส

กำลังจะไป จู่ๆ เขาก็เห็นจางหนิงจือนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ แล้วชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง

เจียงเหนียนเลิกคิ้ว “อะไร?”

“ไม่มีอะไร” จางหนิงจือมองเขาด้วยตาข้างเดียว พูดอู้อี้ “พวกนายโดดเรียนอีกแล้ว เฉียนเป่าน่าจะมาถามฉัน”

“มาสายสิบนาทีจะเรียกว่าโดดเรียนได้ยังไง?” เจียงเหนียนยักไหล่ ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ “ถึงโดดแล้วไง เฉียนเป่าจะมาต่อยฉันตายรึไง?”