บทที่ 242: ใบพัดไม้ไผ่เอาไปสวมตรงนั้นไม่ได้เหรอ?

บทที่ 242: ใบพัดไม้ไผ่เอาไปสวมตรงนั้นไม่ได้เหรอ?

หม่ากั๋วจวิ้นเงยหน้าขึ้นจากที่นั่ง ดันแว่นบนสันจมูกเล็กน้อย

“หลี่ฮว่า เงินร้อยหยวนของฉันตกอยู่นอกระเบียงหลังรั้วกั้น นายไปช่วยเก็บหน่อยสิ”

เจียงเหนียนลูบคางครุ่นคิด

“ฉันมีความคิดอยู่อย่างหนึ่ง ถ้าเพื่อนร่วมโต๊ะคนหนึ่งตาย อีกคนจะได้สิทธิ์เข้ามหาวิทยาลัยแบบคัดเลือกพิเศษไหม?”

หลี่ฮว่าร้อง “โอ๊ย” ขึ้นมาทันควัน ส่งเสียงแหลมบาดหู สีหน้าปวดใจราวกับโลกถล่ม

เดิมทีเขาอยากจะพูดว่า ‘เจ้าราษฎรบังอาจ กล้าคิดลอบปลงพระชนม์ข้ารึ!’ แต่ลิ้นดันพันกันเสียก่อน คำที่หลุดออกมาจึงกลายเป็น

“เจ้าราษฎรบังอาจสิ้นดี กล้าคิดลอบปลงพระชนม์ข้ารึ!”

กลางห้องเรียนระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นทันที ระฆังเข้าเรียนตอนเช้าก็ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศแสนครึกครื้นนี้พอดี

วันศุกร์ อ่านภาษาอังกฤษ