บทที่ 241: เกิดมาเพื่อกวนตีน ตบหน้าตัวเองสักฉาดก็พอ

บทที่ 241: เกิดมาเพื่อกวนตีน ตบหน้าตัวเองสักฉาดก็พอ

ในเวลาเดียวกัน หอพักหญิงเขตเหนือ

เฉินอวิ๋นอวิ๋นกำลังลังเลอยู่หน้าเสื้อผ้าในกล่องเก็บของ ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ควรจับคู่ชุดไหนดี อย่างไรเสียคนเราก็ต้องพึ่งเสื้อผ้าเสริมภาพลักษณ์ แถมยังจะออกไปนอกโรงเรียนด้วย

“ไปอาบน้ำได้แล้ว” หวังอวี่เหอยื่นหน้าออกมาจากระเบียง พลางเร่งเธอ

“อ้อๆ ไปแล้ว”

เฉินอวิ๋นอวิ๋นหยิบชุดชั้นในกับชุดนอน เดินไปทางห้องน้ำ ไฟในหอพักดับตามเวลามานานแล้ว ความถี่ในการตรวจหอหญิงไม่ได้สูงนัก อย่างมากสัปดาห์ละหนึ่งหรือสองครั้ง

หลังมีเสียงกุกกักอยู่พักหนึ่ง เสียงน้ำก็ดังออกมาจากห้องน้ำ

หวังอวี่เหยใช้ที่คาดผมรวบผมขึ้นหมดแล้ว เพื่อไม่ให้ผมเปียกตอนอาบน้ำ นี่เป็นหนึ่งในของจุกจิกมากมายที่เฉินอวิ๋นอวิ๋นให้เธอ ทั้งสะดวกและใช้งานได้จริง

อาศัยแสงริบหรี่จากไฟฉาย เด็กสาวทั้งสองใช้ถังตักน้ำอาบอยู่ในห้องน้ำแคบๆ

เฉินอวิ๋นอวิ๋นปล่อยสมองว่างเปล่า ในหัวยังคงคิดอยู่ว่าพรุ่งนี้จะใส่อะไร อาบไปอาบมา เธอก็เผลอสาดน้ำใส่หวังอวี่เหอที่อยู่ข้างๆ จนอีกฝ่ายเปียก เธอเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง