กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 230: กลัวพี่น้องลำบาก แต่ก็กลัว...
คาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำ ห้องเรียนสว่างไสวด้วยแสงไฟ
เจียงเหนียนเพิ่งทำโจทย์คณิตศาสตร์แบบปรนัยเสร็จไปสิบสองข้อ ตัวเลขบนกระดาษทดเขียนแน่นขนัดราวกับใยแมงมุม แผ่จากมุมกระดาษไปทั่วทั้งแผ่น
“เป่าแตรหอยมั่วซั่วชะมัด” หลินต้งก้าวฉับไวเข้ามาในห้อง สะบัดกระดาษที่พิมพ์มาในมือ “มาเทียบคำตอบกันเถอะทุกคน”
ช่วงเวลาเทียบคำตอบอันเป็นตำนาน แต่ละคนล้วนซ่อนโจทย์กล่องสุ่มเอาไว้หลายข้อ
เดาถูกก็ได้เพิ่มมื้อดึก เดาผิดก็เศร้าจนต้องเพิ่มมื้อดึกเหมือนกัน
หลินต้งเลือกปากกาสีด้ามหนึ่งบนโต๊ะครู ก่อนหันไปเขียนคำตอบข้อปรนัยบนกระดาน
ทั้งห้องพลันโหยหวนระงม เสียงอึกทึกขึ้นทันที
“ฉันผิดไปสามข้อ! จบเห่แล้ว!”
“ฉันผิดสี่ข้อต่างหาก นั่นแหละจบจริง โดนเล่นงานตายแน่!”