บทที่ 223: ถึงฉันจะชอบคุยตอนเรียนด้วยตัวเอง แต่ก็รู้ว่าตัวเองเป็นนักเรียนดี

บทที่ 223: ถึงฉันจะชอบคุยตอนเรียนด้วยตัวเอง แต่ก็รู้ว่าตัวเองเป็นนักเรียนดี

ช่วงอ่านภาษาอังกฤษตอนเช้า ทั้งห้องยืนอ่านกันอยู่

ตอนเริ่มอ่านเช้า จางหนิงจือสลับที่กับหลี่หวา มายืนอยู่หลังโต๊ะของหวงฟาง ทั้งสองอาศัยเสียงอ่านหนังสือกลบแล้วกระซิบคุยกันเบา ๆ

เดิมทีเจียงเหนียนนึกว่าพวกเธอกำลังคุยเรื่องเรียน พอเงี่ยหูฟังใกล้ ๆ ถึงพบว่าแค่คุยเล่นเรื่อยเปื่อย

เขามีอคติแบบเหมารวมเกินไปแล้ว เด็กเรียนเก่งก็เป็นคนเหมือนกัน

เอาเถอะ พอขึ้นม.6 เฮงซวยนี่แล้ว ก็ไม่มีใครที่ไม่ชอบคุยกันลับหลังหรอก

แต่สำหรับเจียงเหนียน การคุยไม่ใช่เจตนาที่แท้จริงของเขา

ถึงปกติเขาจะไม่ค่อยส่งการบ้าน ชอบคุยตอนคาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำ แถมบางครั้งยังแวะเข้าห้องพักครูไปขอของกินเล่น ๆ อยู่บ้าง แต่เขารู้ดีว่าตัวเองเป็นนักเรียนที่ดี

หากไม่ให้เขาคุย เขาก็จะกลายเป็นฮีโร่สุขสันต์

หวงฟางกำลังเล่าเรื่องตอนเด็ก ๆ ที่ลงแม่น้ำไปจับปลา น้ำเสียงค่อนข้างราบเรียบ