บทที่ 216: คนอื่นมองไม่เห็น เพราะเขาเองก็ไม่เคยทำ

บทที่ 216: คนอื่นมองไม่เห็น เพราะเขาเองก็ไม่เคยทำ

“ส่งอะไรกันวะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิง จะไปรู้ได้ยังไง” หม่า กั๋วจวิ้นพูดอย่างหงุดหงิด

“พูด ‘ส่ง’ ไม่พูด ‘แม่ง’ ร่วมกันรักษาความศิวิไลซ์นะเธอฉันเขา” หลี่ฮวาเจอเรื่องสนุกอีกแล้ว ถึงกับออกท่าทางเต้นไม้เต้นมืออย่างตื่นเต้น ก่อนหันไปถาม “เหนียน นายว่าไง?”

เจียงเหนียนยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน ลูบคางพลางกล่าว

“ทำไมไม่ลองไปถามหอยวิเศษดูล่ะ?”

เหยาเป้ยเป้ยเพิ่งเข้าห้องน้ำเสร็จพอดี ขณะเดินผ่านก็ได้ยินคำพูดปัญญาอ่อนของทั้งสาม จึงอดเหล่มองไม่ได้

“ปัญญาอ่อนชะมัด”

ทั้งสามโดนโจมตีแล้ว แต่ไม่เป็นไร

ในความเข้าใจของหลี่ฮวา กลุ่มเล็กๆ ห้าคนของพวกเขามีผู้หญิงอยู่เพียงหนึ่งคนครึ่ง คนหนึ่งคือจางหนิงจือ ซึ่งเป็นผู้หญิงอย่างแท้จริงตามนิยาม

ส่วนเหยาเป้ยเป้ยนับได้แค่หนึ่งในสี่ของผู้หญิง อีกหนึ่งในสี่ที่เหลือคือเจียงเหนียน