บทที่ 215: เหตุใดเหล่าขุนนางที่รักจึงเงียบกริบ

บทที่ 215: เหตุใดเหล่าขุนนางที่รักจึงเงียบกริบ

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา แม้แต่เจียงเหนียนเองยังสะดุ้งตกใจ

มันชวนให้หญ้างอกเกินไปแล้ว

หากอาศัยข้อมูลในทุกด้านที่ระบบเคย... เอาเถอะ จะเรียกว่าระบบ “มอบให้” ไม่ได้ ต้องบอกว่าระบบ “จำลอง” ขึ้นมา แล้วนำมาย้อนวิเคราะห์ บางทีตอนมหาวิทยาลัย เขาอาจคบกับสวีเฉี่ยนเฉี่ยนจริงๆ ก็ได้

อย่างไรเสีย เจียงเหนียนในอนาคตก็ไม่ใช่ว่าไม่มีข้อดีอะไร นอกจากจนไปหน่อยและต่ำตมไปหน่อยแล้ว โดยพื้นฐานก็ไม่มีข้อเสียร้ายแรงนัก

เขาไม่ได้ขี้เกียจ อย่างมากก็แค่เป็นคนที่ไม่ได้รับโอกาสแสดงความสามารถ

จะว่าไป ความล้มเหลวนี่แหละคือสภาวะปกติของชีวิต

เรียนมหาวิทยาลัยระดับรองๆ แล้วเลือกเส้นทางผิด พอเข้าสังคมไปเดินอ้อมอีกหลายปีก็เป็นเรื่องธรรมดา

พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ก็อายุสามสิบแล้ว ทั้งการงานและความรักพังพินาศไม่เหลือชิ้นดี แล้วหากยังเจอผู้ใหญ่ในบ้านสุขภาพไม่ดี ต้องเฝ้าไข้และวิ่งเข้าออกโรงพยาบาลอีกหลายปี คนแบบนี้ก็มีอยู่ไม่น้อย

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้ เจียงเหนียนอดจมอยู่ในภวังค์ไม่ได้