กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 217: ฟันดาบเป็นแค่พรสวรรค์ของข้า... แต่ปากหมาก็เป็นงานอดิเรกของข้าเหมือนกัน
หลังวิ่งออกกำลังกายกลับมา ทุกคนพอเข้าห้องเรียนก็เริ่มถอดเสื้อกันทันที
“เปิดหน้าต่าง ๆ!”
ซีเป่ายังคงเปิดฉากด้วยประโยคคลาสสิก—เปิดหน้าต่าง ต่างจากครูคนอื่นที่พอเข้าห้องมาก็จะสั่งให้นักเรียนลุกขึ้นเคารพ มีเพียงซีเป่าที่พอเข้ามา คำแรกที่พูดคือ open the windows หรือก็คือเปิดหน้าต่าง
“ร้อนชะมัดเลย!” หลี่หวากลิ้งตัวอวบกลมอย่างมีลีลาเข้ามาจากหน้าประตูห้อง
เจียงเหนียนยังยืนช่วยงานอยู่ตรงแท่นบรรยาย เขายกมือบีบจมูกตัวเอง
“กลิ่นเหงื่อไสหัวไปเลย”
“เชี่ย นายไม่เข้าวังไปเป็นขันทีนี่น่าเสียดายจริง ๆ” หลี่หวาสงสัยว่าเจียงเหนียนคงติดนิสัย “ซีเป่า” ไปแล้ว “เหล่าหม่า ไอ้นี่มันปากหมาไร้ขีดจำกัดเลยว่ะ”
คำวิจารณ์แย่ ๆ แบบนั้น เจียงเหนียนไม่รับฟังหรอก
ยังไงเดี๋ยวก็จะมีช่วงสุ่มเรียกคนขึ้นเวทีแสดงรายการอยู่แล้ว เป็นวงล้ออิเล็กทรอนิกส์ที่อ้างว่าสุ่ม เพราะแทบไม่มีใครโกงด้วยวิธีทางกายภาพได้