กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 181: (ขอขอบคุณท่านผู้นำพันธมิตรจิ่งซวีสำหรับการสนับสนุน) อย่าเพิ่งได้ใจไป พ่อแม่ฉันก็พยายามอยู่เหมือนกัน
หลังเลิกเรียนตอนบ่าย เจียงเหนียนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
จางหนิงจือเหลือบมองเขาอย่างสงสัย
“ทำไมนายไม่ไปแย่งข้าวล่ะ?”
“อ้อ ฉันจะไปโรงอาหารหอพัก มีคนเลี้ยงข้าว” เจียงเหนียนซื่อสัตย์มาโดยตลอด “คนระหว่างทางทั้งเยอะทั้งเบียดกัน วิ่งๆ ไปกางเกงในอาจหายเอาได้”
กางเกงในหายงั้นเหรอ?
จางหนิงจือตรวจจับค่าความวิปริตได้เล็กน้อย
แต่พอนึกว่าคนพูดคือเจียงเหนียน ก็พลันรู้สึกว่าสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที
“โรงอาหารฝั่งนั้นอร่อยมากเหรอ?”
“ก็ใช้ได้ล่ะมั้ง พอนับว่าอร่อยได้” เจียงเหนียนพูดตามจริง “โรงอาหารแถวอาคารเรียนกินจนเบื่อแล้ว เปลี่ยนรสชาติบ้างเป็นครั้งคราว”