กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 180: เวลาที่อารมณ์ไม่ดี ฉันชอบซื้อข้าวไปฝากคนอื่น
หลี่หวาจากไปแล้ว เจียงเหนียนก็เลิกเล่นทันทีเช่นกัน
คาบพละมีเวลาแค่นิดเดียว ตอนหลี่หวาอยู่ พวกเขายังพอได้ดูอะไรสนุกๆ แต่พอหลี่หวาไปแล้ว หากเจียงเหนียนยังยืนชู้ตอยู่ตรงนั้นต่อ ก็ดูจะไม่รู้จักกาลเทศะเกินไปหน่อย
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เขาก็มีสภาพเหมือนกระทะเคลือบไม่ติดของชิงเป่าไปเสียแล้ว
“ไปล่ะ” เจียงเหนียนโบกมือ ก่อนเดินออกจากสนามบาสเกตบอล
เฉินอวิ๋นอวิ๋นเดินออกไปพร้อมเขา เด็กสาวรูปร่างบอบบาง ภายใต้แสงแดดยามเที่ยง แม้จะสวมเสื้อแจ็กเก็ตนักเรียนอยู่ ก็ยังให้ความรู้สึกสะอาดสดใสและคล่องแคล่วว่องไว
ทั้งสองเว้นระยะห่างกันราวหนึ่งคน เธอเอามือไพล่หลังแล้วเอ่ยขึ้น
“นายเล่นบาสเก่งมากเลยนะ”
“อ้อๆ ก็พอใช้ได้ ไม่ค่อยได้เล่นหรอก ส่วนใหญ่ก็ชู้ต...” เจียงเหนียนพูดไปได้ครึ่งเดียวก็สะดุด “...ชู้ตแม่นน่ะ ขอบใจที่ส่งบอลให้นะ”
“ไม่เป็นไร ฉันก็สนุกมากเหมือนกัน” ดวงหน้าอ่อนโยนของเฉินอวิ๋นอวิ๋นถูกแสงอาทิตย์ขับเส้นโครงให้เด่นชัด “เพราะอวี่เหอกำลังตีแบดมินตันอยู่ ฉันก็เลย...”