กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 179: มีของสกปรกอยู่ ไม่เล่นแล้ว
คาบที่สาม เสียงกริ่งดังขึ้น
หลิวหยางลากธงประจำห้องเดินเข้ามาจากข้างนอกอย่างห่อเหี่ยว ผ่านทางเดินระหว่างโต๊ะที่ทั้งสามนั่งเรียงกัน
ทั้งสามมองเขาเป็นตาเดียว จ้องหลิวหยางไม่วางตา
“พี่หยางแม่งเจ๋งจริง”
“ทำตัวให้กระปรี้กระเปร่าสิ อย่าทำขายหน้า”
“ชามะนาวเย็นที่เอามาให้นาย นี่คือสิ่งที่นายสมควรได้รับ” เจียงเหนียนยัดชามะนาวเย็นใส่อ้อมอกหลิวหยาง “พูดตามตรงนะ นายไม่ได้ขายพวกพ้องเพื่อเอาตัวรอดใช่ไหม?”
หลิวหยางพูดไม่ออกอยู่บ้าง เขากำชามะนาวเย็นไว้
“หักคะแนนห้องสี่นะ นายว่าฉันกล้าพูดอะไรไหมล่ะ?”
“ใช้ได้” เจียงเหนียนตบไหล่เขา “ผู้ปฏิบัติงานดีเด่นของห้องสาม ควรค่าแก่การบ่มเพาะ”