บทที่ 166: จำไว้ก็พอ มีเรื่องอะไรก็ส่งข้อความใส่ขวดลอยมาหาฉัน

บทที่ 166: จำไว้ก็พอ มีเรื่องอะไรก็ส่งข้อความใส่ขวดลอยมาหาฉัน

“ใครมาหานายเหรอ” หลี่ฮวาหันมาถาม

“ไม่รู้สิ” เจียงเหนียนลุกขึ้น ขายาวๆ ก้าวข้ามช่องว่างที่หลี่ฮวาขยุกขยิกเปิดไว้ให้ “อาจเป็นเรื่องติวเสริมวิชาชีวะมั้ง”

อาจารย์ผู้รับผิดชอบแบบฉบับสายจริงจัง ตอนบ่ายไม่ได้เรียกหาเขา แต่ไม่ช้าก็เร็วคงเรียกไปทบทวนข้อสอบอยู่ดี

พอออกไปก็พบว่าเป็นเล่อจื้อที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน

“หา? นายมาหาฉันเหรอ”

บรรยากาศชวนให้รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ราวกับได้เจอแฟนเก่า

นี่มันอุปมาอะไรวะเนี่ย

ความจริงแล้ว เด็กผู้ชายมักจะด้านชากว่าอยู่บ้าง จึงปล่อยวางมิตรภาพตามช่วงเวลาได้ง่ายกว่า แต่การพบเพื่อนที่เคยแตกหักกันอีกครั้งก็ชวนให้อึดอัดจริงๆ