กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 167: ไม่สนับสนุนให้คบกันตั้งแต่ยังเด็ก และก็ไม่สนับสนุนให้รักกันยามตะวันลับฟ้า
โจวอวี้ถิงแทบจะโกรธจนกระอักเลือด เจียงเหนียนทำไมถึงได้น่ารังเกียจขนาดนี้!
รังแกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
คิดว่าเธอเป็นลูกพลับนิ่มที่ใครอยากบีบก็บีบได้หรือไง?
ไม่ใช่ลูกผู้ชายเอาซะเลย รู้จักแต่รังแกผู้หญิง ทำไมถึงพูดคำหยาบคายแบบนั้นออกมาได้ จากตรงนี้ก็ดูออกแล้วว่าเจียงเหนียนกลายเป็นผู้ชายชวนหมดอารมณ์ไปโดยสมบูรณ์
แล้วหัวหน้าระดับชั้นอย่างจีหมิงที่อยู่ชั้นล่างนั่นอีก จะขึ้นมาตอนไหนไม่ขึ้น ดันต้องมาขัดจังหวะพอดีหลังจากเจียงเหนียนด่าเธอจบ ขณะที่เธอกำลังจะสวนกลับ
คำด่าหยาบคำหนึ่งค้างอยู่ในลำคอ กลืนก็ไม่เข้า คายก็ไม่ออก สุดท้ายได้แต่กล้ำกลืนมันกลับลงไป
ตรงระเบียงชั้นสี่ เจียงเหนียนเดินไปทางห้องเรียนพลางนึกเสียดาย ทำไมเมื่อกี้เขาถึงอดใจไม่อยู่ ด่าเธอแค่คำพูดแบบนั้นกันนะ ทั้งที่ยังมีคำด่าที่หยาบกว่านั้นอีกตั้งเยอะ!
เสียดายชะมัด เมื่อกี้เล่นไม่เต็มฟอร์มเลย
เขายังไม่ทันเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงอาจารย์หลิวดังมาจากในห้องเรียนแต่ไกล