กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 142: ฉันแค่ปากหมา แต่ใจเจียงเหนียนมันดำยิ่งกว่า
คาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำ จางหนิงจือหันมองเจียงเหนียนแล้วถามอย่างสงสัย
“นายยิ้มอะไรอยู่ตลอดเลย?”
“หา? มีเหรอ?” เจียงเหนียนกระอักกระอ่วน ไอเบาๆ ทีหนึ่ง “ตอนไหน?”
“ตั้งแต่นายเดินเข้าห้องมาก็ยิ้มแล้ว หัวหน้ากลุ่มก็ด้วย” จางหนิงจือมองทั้งสองอย่างระแวง “รู้สึกว่าพวกนายสองคนต้องมีความลับอะไรแน่ๆ”
หลี่หัวหันกลับมา พูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ผู้ชายมีความลับกันบ้างมันไม่ปกติตรงไหน? โอนวีแชตมาให้ฉันห้าสิบหยวนสิ แล้วฉันจะบอกความลับของเจียงเหนียนให้”
ได้ยินดังนั้น จางหนิงจือก็หยิบโทรศัพท์ออกมา
“เดี๋ยวๆ ล้อเล่นน่า” หลี่หัวเหงื่อแตกเป็นเม็ดๆ แล้ว
เกือบลืมไปเลย ยัยนี่รวยจริงนี่หว่า