บทที่ 112: ความรักพึ่งพาแค่ความซาบซึ้งไม่ได้ ต้องถล่มให้เธอหวั่นไหว

บทที่ 112: ความรักพึ่งพาแค่ความซาบซึ้งไม่ได้ ต้องถล่มให้เธอหวั่นไหว

เจียงเหนียนกับหลี่ชิงหรงยิ่งตีหนักขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าของทั้งคู่ก็ยิ่งน้อยลง แทบทุกลูกล้วนเป็นลูกตบ

ไม่มีใครยอมใคร

ปัง!

ลูกขนไก่พุ่งออกไปราวกระสุนที่ถูกยิงออกจากลำกล้อง เสียงระเบิดอันรุนแรงสะท้อนก้องอยู่ระหว่างมุมอาคารเรียน ดึงดูดคนที่กำลังเรียนอยู่ไม่น้อยให้มายืนมองตรงหน้าต่าง

ภายใต้แสงแดดยามเที่ยง ทุกอย่างชุ่มไปด้วยเหงื่อ

หลังจากวิ่งไปรับลูกเป็นระยะไกล หลี่ชิงหรงก็ตบลูกอีกครั้ง พอตีลูกจนหลุดมือแล้วก็ถอดเสื้อคลุมออกอย่างไม่ใส่ใจ

จางหนิงจือที่ดูอยู่ข้างสนามอดกลืนน้ำลายไม่ได้

“พวกเขา...เหมือนจะตีจนโมโหกันแล้วหรือเปล่า?”

เหยาเป้ยเป้ยอ้าปาก แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ทั้งสองคนเล่นกันดุเกินไปจริงๆ เสียงปะทะดังสนั่น ไม่มีใครยอมใครเลย