กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 111: ตบจนสาวม.ปลายร้องไห้ เสียงระเบิดกึกก้องทั่วสนาม และการปะทะระหว่างผู้แข็งแกร่งกับหลี่ชิงหรง!
เป็นเพียงการเสิร์ฟธรรมดาเท่านั้น
แสงแดดในฤดูใบไม้ร่วงกำลังดี เหมาะกับการเล่นกีฬาที่สุด
เจียงเหนียนมองลูกขนไก่สีขาวที่ลอยมาหาเขาอย่างไม่เร็วไม่ช้า มือกำด้ามไม้แน่น เขาเอี้ยวตัวเล็กน้อย ออกแรงจากเอว ยกข้อศอกไปข้างหน้า
พร้อมกับดึงสะบักเล็กน้อย เขาหมุนท่อนแขนออกเพื่อเหวี่ยงไม้ แขนสะบัดเหยียดตรง กดข้อมือลง
ปัง!
เสียงระเบิดใสดังก้องขึ้นบนสนามสี่เหลี่ยมเล็กๆ ลูกขนไก่ถูกฟาดอย่างรุนแรงจนดีดกลับอย่างบ้าคลั่งในชั่วพริบตา ทว่าไม่ได้พุ่งไปในมุมที่รับยากอะไรนัก
สิ่งที่หวังอวี่เหอตอบกลับเจียงเหนียน คือการตีโด่งไกลอย่างหนักหน่วง อีกทั้งยังเป็นการกำหนดโทนของเกมนี้ด้วย
ตบ!
เดิมทีเฉินอวิ๋นอวิ๋นยังกังวลว่าเจียงเหนียนจะโดนหวังอวี่เหอไล่ต้อนยับเหมือนกัน แต่พอเห็นว่าลูกแรกเขาตีได้ดุดัน แถมดูไม่เหมือนคนเล่นไม่เป็น เธอก็ถอนหายใจโล่งอก