บทที่ 113: ชมแสงอาทิตย์ยามเย็นด้วยกัน

บทที่ 113: ชมแสงอาทิตย์ยามเย็นด้วยกัน

หวังอวี่เหอซึมอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะฮึดสู้ขึ้นมาใหม่

ต่อไปก็แค่ไม่เล่นบอลกับเขาอีก แก้ปัญหาตั้งแต่ต้นตอไปเลยก็พอ อีกอย่าง เจียงเหนียนพรสวรรค์ด้านกีฬาสูงก็จริง แต่ผลการเรียนไม่เอาไหนนี่! โดยเฉพาะคณิตศาสตร์!

เธอเงยหน้าขึ้น มองเจียงเหนียนด้วยสีหน้าจริงจัง

“คณิตศาสตร์ของนายยังต้องฝึกอีกเยอะ”

เจียงเหนียนกับเฉินอวิ๋นอวิ๋นมองหน้ากัน ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน

คนคนนี้แค้นฝังใจไม่น้อยเลย

แต่เพื่อนก็เป็นแบบนี้นี่แหละ ถอยคนละก้าวทีละนิด ยอมให้อีกฝ่ายรุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ของตัวเอง ต่างฝ่ายต่างยอมรับกันและกัน แล้วค่อยๆ กลายเป็นเพื่อนสนิทที่สองมาตรฐาน

ช่วงพักกลางวัน ลมอ่อนๆ พัดมาอย่างไม่ร้อนนัก

มีคนเข้าไปซื้อชานมในเขตเมืองแล้วปั่นจักรยานกลับมา เพราะนั่งแท็กซี่แพงเกินไป ไปกลับก็ตั้งสี่สิบหยวน แพงกว่าชานมเสียอีก แถมเขายังไม่มีคูปองส่วนลดด้วย