บทที่ 106: เกลียดที่สุดคือคนชอบวางมาด

บทที่ 106: เกลียดที่สุดคือคนชอบวางมาด

หลี่ฮวาคิดอยู่ทั้งบ่าย แต่ก็ยังคิดไม่ออกว่าทำไมเจียงเหนียนถึงได้กระปรี้กระเปร่าขนาดนี้

เขาจับตาดูมาตลอดสามคาบ สุดท้ายเห็นอีกฝ่ายหาวแค่ครั้งเดียว?

แอบช่วยตัวเองมาแล้วล่ะสิ ไอ้หนุ่มซิง

ใช้โหมดนักปราชญ์ต้านความง่วงยามบ่ายมาตลอดงั้นเหรอ? เอาจริงนะ ไม่จำเป็นต้องโหมเพื่อเรียนขนาดนี้ก็ได้มั้ง ฝืนไปจะมีความหมายอะไร ไม่กลัวต้องเดินพยุงกำแพงหรือไง?

เขาถามอ้อม ๆ ไปแล้ว ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียง “ฮะ ๆ”

ช่วงเรียนด้วยตัวเองสั้น ๆ ก่อนเลิกเรียนตอนบ่าย เจียงเหนียนทำข้อสอบคณิตศาสตร์เสร็จไปหนึ่งชุดแล้ว ข้อที่ง่ายเขาข้ามไปโดยตรง ทบทวนพื้นฐานให้แน่นก่อน แล้วค่อยบุกโจทย์ยาก

ตลอดทั้งบ่าย เขาแทบไม่ง่วงเลย

จะว่าอย่างไรดีล่ะ ผลลัพธ์มันดีเกินคาด ความเหนื่อยล้าทั่วร่างถูกกำจัดจนหมดสิ้น ราวกับโดนล้างสถานะผิดปกติ ทั้งร่างกายเต็มเปี่ยมด้วยพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

รู้สึกว่าหมัดเดียวต่อยอวี๋ถงเจี๋ยตายได้ถึงสามคน