บทที่ 107: ชิงเป่าชิงเป่า ฮิฮิฮิ

บทที่ 107: ชิงเป่าชิงเป่า ฮิฮิฮิ

เจียงเหนียนส่งคิวคิวของโจวอวี้ถิง สาวชาเขียว ให้โจวไห่เฟย “พอดีเลย พวกนายแซ่เดียวกัน”

เมื่อเจอการจับคู่ยัดเยียดแบบนี้ เดิมทีโจวไห่เฟยก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง

ในใจคิดว่า แม่งจะจับสาวผิวคล้ำหน้าตาอัปลักษณ์มาให้กูหรือไงวะ แต่เพราะเกรงกลัวอำนาจข่มขู่ของใครบางคน เขาจึงไม่กล้าระเบิดอารมณ์ ทำได้เพียงอดทนเหลือบมองหนึ่งที

แล้วสายตาก็ละไปไม่ได้อีกเลย รอยยิ้มงดงามดุจสายลมวสันต์พัดผ่านต้นหลิว ดวงตาและคิ้วงดงามราวจันทร์เสี้ยว

“เอ๊ะ? สวยจริง... เป็นคนแซ่เดียวกันเหรอ?”

“เธอชอบผู้ชายที่เป็นฝ่ายรุก นายก็ไล่จีบได้อย่างสบายใจเลย” เจียงเหนียนตบไหล่เขา ทุกครั้งหนักหน่วงเต็มแรง “พยายามเข้านะ ฉันไปก่อนล่ะ”

“ได้ ขอบคุณนะ รองหัวหน้าห้อง” โจวไห่เฟยพยักหน้ารัวราวกับตำข้าว

ตั้งแต่แรก ตอนเจียงเหนียนบอกว่าตัวเองเป็นรองหัวหน้าห้อง โจวไห่เฟยก็ถูกข่มจนอยู่หมัดแล้ว

โรงเรียนมัธยมเจิ้นหนานยึดความสามารถเป็นใหญ่ วัดกันที่ผลการเรียนเท่านั้น