กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 105: ฉันนับนายเป็น...
เจิ้นหนานนี่มีแต่นักเรียนคบกันก่อนวัยเต็มไปหมดเลยแฮะ อี๋ย บรรยากาศในโรงเรียนชวนเป็นห่วงจริงๆ
เจียงเหนียนขี่จักรยานเก่าโทรมๆ ลัดเลาะไปตามถนนยามเที่ยง ตลอดทางเขาเห็นคู่รักนักเรียนมัธยมต้นมัธยมปลายไม่น้อย เดินเคียงไหล่กันอย่างคลุมเครือ... ส่วนที่จูงมือกันมีน้อยกว่า
เขาล็อกจักรยานหน้าร้านข้าวถังไม้แห่งหนึ่ง ก่อนจะอดถอนหายใจไม่ได้
ตัวเขานี่ช่างเป็นดอกบัวที่ผลิบานกลางโคลนตมจริงๆ
[ติ๊ดติ๊ด ล็อกจักรยานแล้ว]
หลังทานข้าวเสร็จ เจียงเหนียนจึงค่อยๆ เดินเอื่อยไปทางประตูโรงเรียน
พอขึ้นมายังอาคารม.6 เขาก็ชะโงกดูตรงประตูห้อง A304 สวีเฉี่ยนเฉี่ยนกับซ่งซี่อวิ๋นไม่อยู่ทั้งคู่ ไม่แน่ว่าอาจไปเข้าห้องน้ำเป็นคู่ หรือไม่ก็ไปงีบพักเที่ยงในป่าละเมาะ
กำลังคิดอยู่ ซ่งซี่อวิ๋นก็เดินสะบัดมือออกมาจากทางห้องน้ำ มุ่งหน้ากลับห้องเรียน
พอเงยหน้าขึ้นเห็นเจียงเหนียนจากไกลๆ เธอก็แข็งค้างอยู่กับที่ทันที ขณะที่กำลังลังเลว่าควรหันหลังวิ่งหนีดีไหม เจียงเหนียนก็เดินมาถึงแล้ว