บทที่ 94: นายต่างหากที่เป็นโรคจิตตัวจริง

บทที่ 94: นายต่างหากที่เป็นโรคจิตตัวจริง

“ไฟดับเหรอ?” ปฏิกิริยาแรกของซุนจื้อเฉิงคือผุดลุกขึ้นยืน “เชี่ยเอ๊ย เจ๋งฉิบหาย! ไฟดับจริงด้วยเหรอ?”

หลังยืนยันว่าไฟไม่กลับมาภายในสามวินาที เขาก็ตะโกนโห่ร้องไปพร้อมกับเด็กผู้ชายในห้อง

ไม่รู้ไอ้ไหนบีบเสียงเล็กพูดขึ้นมาว่า “ผม ซุนจื้อเฉิง ชอบเฉินอวิ๋นอวิ๋น!” ทำเอาเขาหน้าแดงก่ำ รีบตะโกนปฏิเสธเสียงดัง

เขาเดาว่าต้องเป็นหลินต้ง แต่หลินต้งกำลังคุยกับหวังอวี่เหออยู่

พอได้ยินความวุ่นวาย หลินต้งยังหันมามองซุนจื้อเฉิงด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะยิ้มกว้างตรงมุมปาก

ซุนจื้อเฉิงด่าในใจหนึ่งคำ พลางลังเลว่าจะไปอธิบายกับเฉินอวิ๋นอวิ๋นดีไหม

มีคนพกโคมไฟตั้งโต๊ะขนาดเล็กมา บริเวณท้ายห้องหลายจุดจึงมีแสงสว่างเล็กๆ ขึ้นมา แสงกระจัดกระจายส่องสว่างทั่วห้องไม่ได้ คนส่วนใหญ่ลุกออกจากที่นั่งไปหากลุ่มของตัวเองแล้ว

เขามองไปยังที่นั่งของเฉินอวิ๋นอวิ๋น หัวใจก็กระตุกวูบในทันที

...ว่างเปล่า?